خدا تعبيرش رو به خير بگذرونه.
چقدر خوبه كه آدم از همه چيز درس بگيره؛
چند ماهي ميشه كه دارم يه بازي كامپيوتري انجام ميدهم چون online نيست بيشتر تو خونه و روزهاي تعطيل بازي مي كنم. اسمش shoter … دقيق يادم نيست. اين بازي 10مرحله داره كه هر مرحله خودش 10 بخش ميشه من الان مرحله آخر و بخش آخر هستم ولي نمي دونم چرا دلم نمي خواد اين بازي تموم بشه و با اين كه مي شينم پاش كه تمومش كنم و از اين مرحله هم بگذرم ولي هيچ وقت از ته دل به تموم كردنش فكر نمي كنم و درست در لحظات آخر بازي روي restart كليك مي كنم و يا بارها و بارها از undo استفاده مي كنم و انقدر تكرار مي كنم كه خسته ميشم و از پاي بازي بلند ميشم .
دو روز گذشته انقدر اين اتفاق تكرار شد كه خدا را شكر كردم براي اين كه زندگي آدم هايي مثل من دكمه restart و undo ندارد؛ چراكه در اين صورت من هيچ وقت هيچ مرحله اي از زندگيم را به پايان نمي رساندم.
در ضمن من در هر صورت عاشق اين بازي ها هستم و بالاخره تمومش مي كنم
يك بازي ديگري هم چند وقتي ميشه درگيرش هستم؛ ايكايهام. خيلي توپه. اين بازي ديگه خود خود زندگيه با تمام حساب كتاباش.
نخنديد. خب هر كسي تو زندگيش يه دلخوشي داره. دلخوشيه منم ....
شايد به همين دليل است كه رشد و پيشرفت جوامع انساني در طول ساليان سال به كندي صورت گرفته است؛ چراكه اگر غير از اين بود از جمع ميلياردها ميليارد انسان تنها تعداد انگشتشماري برجسته نميشدند.
آنقدر مطمئنم كه حتي نميخواهم فرض كنم كه چنين است و همين الان اين شك به سراغم آمد كه من نيز از تيره همانهايي هستم كه به راحتي محكوم به حماقتشان مي كنم؛ يك احمق!!!
